مشاوره رایگان :

روش های مختلف مجازی سازی سرور

مجازی سازی سرور

مجازی سازی سرور

 مجازی سازی سرور  به ۳ روش درست می شود:

۱- مجازی سازی کامل

۲- مجازی سازی ناقص (Para-Virtualization)

۳- مجازی سازی سطح سیستم عامل. هر سه روش ذکر شده دارای چند خصوصیت مانند هم هستند.

سرور فیزیکی به عنوان میزبان (Host) شناخته می شود. سرورهای مجازی هم به عنوان مهمان (Guest) شناخته می شوند.

سرورهای مجازی مانند ماشین های فیزیکی رفتار می کنند.

هر سیستم برای اختصاص منابع فیزیکی به نیازهای سرور مجازی از یک روش متفاوت استفاده می کند.

تعریف مجازی سازی کامل:

از یک نوع نرم افزار خاص با نام هایپروایزر(Hypervisor) استفاده می کند.

هایپروایزر مستقیماً با فضای دیسک و CPU سرور فیزیکی ارتباط دارد.

این نرم افزار مانند یک سکو برای سیستم عامل سرور مجازی عمل می کند.

Hypervisor هر سرور مجازی را کاملاً مستقل و بی اطلاع و جدا از سرورهای مجازی دیگری که بر روی همان ماشین فیزیکی اجرا می شوند، نگهداری می کند.

هر سرور مهمان(Guest) بر روی سیستم عاملی که مخصوص خود دارد اجرا می شود.

به عبارت دیگر، شما می توانید دو سرور مجازی مهمان داشته باشید که بر روی یکی سیستم عامل لینوکس و بر روی دیگری سیستم عامل ویندوز اجرا شود.

 زمانیکه سرورهای مجازی نرم افزارهای کاربردی را اجرا می کنند، هایپروایزر منابع را از ماشین فیزیکی به سرور مجازی مقتضی “رله” می کند.

Hypervisor بر منابع سرور فیزیکی نظارت می کند.هایپروایزرها(Hypervisor)دارای نیازهای پردازشی خودشان هستند و به این معنی که سرور فیزیکی باید مقدار از منابع و قدرت پردازش خود را برای اجرا کردن نرم افزار کاربردی هایپروایزر نگهدارد.

این موضوع می تواند بر عملکرد کلی سرور تأثیر بگزارد و نرم افزارهای کاربردی را کند کند.


روش مجازی سازی ناقص:

کمی متفاوت است.

برخلاف تکنیک مجازی سازی کامل، سرورهای مهمان در یک سیستم مجازی سازی ناقص از وجود یکدیگر اطلاع دارند.

یک نرم افزار Hypervisor در ساختار مجازی سازی ناقص به قدرت پردازش زیادی برای مدیریت سیستم های عامل (Guest) احتیاج ندارد،

زیرا هر سیستم عامل از مطالبات سایر سیستم های عامل از سرور فیزیکی آگاه است.

کل این سیستم با یکدیگر به صورت یک واحد “به هم پیوسته” (Cohesive) کار می کنند.


مجازی سازی سرور سطح سیستم عامل به چه صورت است ؟

به صورت کلی از یک Hypervisor استفاده نمی کند.

قابلیت مجازی سازی قسمتی از سیستم عامل میزبان است که تمام توابع یک هایپروایزر کاملاً مجازی سازی شده را انجام می دهد.

بزرگترین محدودیت روش ذکر شده در این است که کلییه ی سرورهای مهمان باید سیستم عامل مشابهی را اجرا کنند.

هر سرور مجازی مستقل از تمام سرورهای مجازی دیگر باقی می ماند، اما شما نمی توانید در میان آنها از سیستم های عامل متفاوتی استفاده کنید.

از آنجائیکه تمام سیستم های عامل مهمان باید یکی باشند، این ساختار بعنوان یک محیط “همگن” (Homogeneous) شناخته می شود.


– کدام روش بهتر است؟

جواب این سؤال تا حدود زیادی به نیازهای سرپرست شبکه بستگی دارد.

اگر سرپرست از سرورهایی استفاده می کند که سیستم های عامل متفاوتی بر روی آنها اجرا می شوند، روش مجازی سازی ناقص گزینه ای بهتراست.

یک اشکال احتمالی سیستم مجازی سازی ناقص، پشتیبانی است.

این تکنیک نسبتاً جدید بوده و تنها تعداد کمی از شرکت ها نرم افزار ناقص را ارائه می کنند.

اگر سرورهای فیزیکی سرپرست همگی یک سیستم عامل واحد را اجرا می کنند، روش مجازی سازی  سرور سطح سیستم عامل می تواند بهترین گزینه باشد.

ترکیب های سطح سیستم عامل عموماً سریعتر و کارآمدتر از سایر روش ها هستند.

اکثر شرکت ها از مجازی سازی کامل پشتیبانی می کنند، اما توجه به مجازی سازی ناقص رو به افزایش است و به احتمال زیاد پس از مدتی جایگزین مجازی سازی کامل خواهد شد.

|